Let op: de blog hieronder is in het Nederlands geschreven. We hadden de tekst kunnen vertalen, maar hebben ervoor gekozen de blog in de oorspronkelijke taal te behouden, zodat de authenticiteit en persoonlijke touch bewaard blijven. Natuurlijk kun je altijd een vertaaltool gebruiken om mee te lezen.
Geïnspireerd om je eigen reisavontuur met ons te delen? Geen zorgen als het niet in het Engels is. Of het nu Nederlands, Frans of een andere taal is, we helpen je graag om jouw verhaal met de wereld te delen.
Dit verhaal is geschreven door onze klanten Jolien en Pieter, die Oeganda verkenden met een huurauto en vooraf geboekte accommodaties. Ze hopen je te inspireren met hun persoonlijke verhaal, getiteld “Koffer vol herinneringen”:
Koffer vol herinneringen | Een Oeganda-reisverslag
Ik wilde niet nog eens naar Afrika. Ook al zijn de mensen er zo vriendelijk, is de Afrikaanse zonsondergang zo mooi en is de natuur er zo veelzijdig. Nee, na prachtige reizen door Marokko, Gambia en Namibië vond ik dat het tijd was om een ander continent te ontdekken. Althans, dat dacht ik. Maar mijn liefste reis- en levensgezel, die we vanaf nu Pieter noemen, had een droom: berggorilla’s spotten. Hij had ook sterke argumenten, zoals gewoonlijk. Als we de gorilla’s ooit wilden zien, dan was het nu, want de prijs zou alleen maar blijven stijgen. En hoewel we al drie keer door Afrika hadden rondgereisd, hadden we nog nooit een regenwoud gezien. Ik had weinig rationele tegenargumenten, ook zoals gewoonlijk, en al snel zat ik mee op de Oeganda-kar, of beter gezegd, in de 4x4.
En ook al was het spotten van berggorilla’s de oorspronkelijke reden voor onze reis, staat deze trekking niet eens in onze top 5 ervaringen. Een top 5 samenstellen is een terugkerende activiteit op de laatste avond van al onze reizen. Discussies en warme herinneringen gegarandeerd. Wat dan wel? In dit reisverslag neem ik je mee op onze reis, mede mogelijk gemaakt door Roadtrip Africa en vooral door onze chauffeur Caleb. Naast chauffeur was hij ook gids, ranger, probleemoplosser én de toekomstige president van Oeganda in 2026. Onze stem heeft hij alvast ;))
Self-drive inclusief chauffeur
Het startpunt? Via Via Entebbe, een leuke lodge vlak bij de luchthaven. Ideaal om na een vlucht van tien uur vanuit Zaventem, met een korte tussenstop in Kigali, snel op onze eerste bestemming te zijn.
De volgende dag begon de reis pas echt. Caleb stond stipt om 9 uur op ons te wachten. Zijn motto: “time is time”. Niet typisch Afrikaans, maar door ons zeer gewaardeerd ;). Na het doornemen van de planning, het regelen van een lokale simkaart en het afhalen van shillings, 1 euro is trouwens 4000 shilling, waardoor we ons plots miljonairs voelden, waren we helemaal klaar om de Oegandese wegen te trotseren. Al op de eerste dag waren we ervan overtuigd dat het voor ons de juiste keuze was om niet voor een self-drive te kiezen. Een shout-out naar Caleb voor zijn behendigheid bij het ontwijken van scooters, verkeersdrempels en kuilen in de weg. Dat doen we hem niet na ;))
Reisstop 1: Lake Mburo
Vanuit Entebbe reden we lang naar onze eerste stop: Lake Mburo. Dit is het kleinste en nieuwste national park van Oeganda, en het leefgebied van onder andere impala’s, zebra’s en luipaarden. Die laatste zorgden meteen voor het eerste hoogtepunt van onze reis. Tijdens een night game drive spotten we er twee en misten we op een haar na een spectaculaire kill. De mannelijke waterbok bleek net iets te groot als prooi. In Lake Mburo gingen we ook voor het eerst ‘lazy kamperen’. Lees: de tent, bedden en muskietennetten stonden al klaar. Kamperen voor beginners dus. We werden er ook voor het eerst aan herinnerd dat we in het regenseizoen reisden: twee uur lang kregen we onweer en hevige regen over ons heen, maar even later scheen de zon alweer volop.
Berggorilla’s in Bwindi
Na Lake Mburo zetten we koers naar Bwindi. Een gigantisch, dichtbegroeid regenwoud, met de berggorilla’s als bekendste bewoners. We stonden vroeg op voor een ontbijtje, trouwens een heerlijke constante tijdens onze reis: smaakvolle ontbijtjes om het vroege opstaan door te komen. Daarna trokken we onze beste safari-outfit aan. Safaribroek, safarishirt, safarihoedje, handschoenen en wandelschoenen. Als er iemand klaar uitzag voor de hike, waren wij het wel ;). Onze professionele uitrusting bleek echter niet nodig. Na een halfuur wandelen stonden we al oog in oog met de silverback, gevolgd door een ontmoeting met speelse gorillababy’s en hun moeders. Na 2,5 uur in het regenwoud zat Pieters droom erop: ‘berggorilla’s ontmoeten’ kon officieel van onze bucketlist. Een memorabele ervaring op een memorabele, emotionele dag.
Memorabel en emotioneel, maar niet alleen door de gorilla’s. Met een rode zonsondergang boven Lake Mutanda, onze volgende bestemming, als decor, een geïmproviseerd gedichtje als aanzoek, met als kernwoorden hadada-ibis en mooie poep, duidelijk van Pieters hand ;), en een ring als prachtig bewijs: wij zijn verloofd!!!☺️
Magie én uitputting op Mount Sabinyo
Wat is een betere manier om je verloving te vieren dan jezelf volledig uit te putten tijdens de beklimming van een van de moeilijkste bergen van Oeganda? Achteraf vonden we niets. Op dat moment dachten we daar anders over, toen we vlak voor de eerste van de drie toppen van Mount Sabinyo sterretjes zagen van de inspanning.
De klim in drie woorden? Vermoeiend, onverantwoordelijk, niet echt hoor mama, alleen de afdaling over gladde trappen in de gietende regen was een beetje spannend, en vooral magisch. Ondanks de fysieke uitputting en de hoogtevrees onderweg was dit voor ons allebei hét hoogtepunt van onze reis. De ring was meteen de belofte dat we nog heel lang samen bergen willen overwinnen. Maar laat ze alsjeblieft niet allemaal zo hoog zijn als Mount Sabinyo ;)).
Slapen tussen nijlpaarden, olifanten en hyena’s
De volgende stop was Queen Elisabeth national park, waar we aan lazy camping deden bij Bush lodge, een prachtige lodge aan het Kazinga-kanaal. Slapen tussen grazende nijlpaarden en olifanten, met het geroep van hyena’s op de achtergrond, was een ervaring die we niet snel zullen vergeten. Vooral omdat we nauwelijks hebben geslapen. De reden? Een irrationele angst voor wilde dieren rond en in onze tent. Met slaperige ogen gingen we op ochtend-game drive, maar zonder veel succes, want we wilden leeuwen en luipaarden spotten. Gelukkig verdween dat dipje snel tijdens een boottocht op het kanaal. De dieren die ons ‘s nachts wakker hadden gehouden, lieten zich daar in grote aantallen en indrukwekkend goed zien. De kers op de taart? Twee leeuwen als tegenliggers tijdens onze onverwachte namiddag-game drive. Opnieuw een shout-out naar Caleb, opgeven staat niet in zijn woordenboek, ook al was onze vergunning voor het park stiekem verlopen.
Chimpansees – wat een reis!
Even een zijstapje naar het eten: bij elke maaltijd, in elke lodge en onderweg, werden we culinair in de watten gelegd. Veertien dagen lang kregen we bij de lunch een menu van twee of drie gangen en bij het avondeten vier gangen. Na een korte echtelijke discussie zetten we de chef van Bush lodge op nummer één. Zijn aardappel-maïssoep, die veel lekkerder smaakte dan ze klinkt, en zijn malse spareribs van varkensvlees, toevallig Calebs favoriet, gaan we thuis proberen na te maken. Spoiler: zo lekker wordt het vast nooit, maar het gaat om het idee ;).
Van eten naar Kibale, opnieuw een dichtbegroeid tropisch bos, dit keer de thuisbasis van meer dan duizend chimpansees. Bij aankomst sloeg de stress even toe, reminder: print je vergunning altijd uit! Uiteindelijk bleek de situatie ideaal: een privétracking door het woud, met als resultaat ‘front row seats’ bij de vele chimpansees. Minstens zo memorabel en emotioneel als de gorilla’s, en weer een vinkje op onze bucketlist. Wat een reis!
Murchison Falls
Het leukste aan reizen in Oeganda? Naast de vriendelijke mensen en het lekkere eten natuurlijk de veelzijdigheid van de landschappen. Elke regio is anders, van dichtbegroeid regenwoud en uitgestrekte savannes tot prachtige rivieren, meren en watervallen.
De grootste waterval? Murchison Falls, onze volgende bestemming.
We waren ondertussen trouwens halverwege. De tijd vloog voorbij, maar tegelijk voelde het alsof we hier al weken waren. De vele bucketlist-ervaringen zullen daar zeker iets mee te maken hebben ;).
Op de planning in Murchison Falls: safari! Met de boot gingen we op zoek naar de beroemde shoebill, en met de auto wilden we leeuwen en luipaarden spotten. Ja, die hadden we al gezien, maar we wilden er graag meer van ;).
Dat we een geluksteam zijn, werd in Murchison opnieuw bewezen. Shoebill: check, vier keer zelfs! Leeuw en luipaard: dubbelcheck. De laatste zagen we zelfs vlak bij de auto, in een boom, alsof hij speciaal voor ons klaarzat om gefotografeerd te worden.
Met onze buik vol van safari’s, al klinkt dat negatiever dan bedoeld, reden we richting Ziwa om neushoorns te tracken in een wildreservaat. Na talloze uren in de auto keken we uit naar wandelen en rusten. Dat klinkt dan weer alsof we bejaarden zijn. Dit keer trokken we te voet door de swamps, de moerassen, en stonden we na een kleine dertig minuten oog in oog met een neushoorn. Even kregen we een kleine ‘hartaanval’ toen die op ons af kwam lopen, maar even later zaten we weer helemaal ontspannen te kijken naar een vredig grazende babyneushoorn. Spanning en ontspanning, de rode draad door deze reis.
Raften op de Nijl
Na Ziwa was het alweer tijd voor spanning. Ontspanning duurde nooit lang, maar we zouden het niet anders willen ;). We reden naar Jinja voor een dag raften op de Nijl. Ik durfde niet, Pieter wel, dus gingen we ervoor ;). Met knikkende knieën stapten we in een bus met zeven gespierde begeleiders, hihi, richting het startpunt. Ook hier kregen we een privé-excursie. Dat bleek opnieuw ideaal, al was het maar omdat ze alleen op ons hoefden te letten om ons uit het water te vissen.
Na de uitgebreide veiligheidsinstructies waren we klaar voor de eerste rapid. Oké, niet echt. Het bewijs: de boot sloeg over de kop en ik kwam eronder terecht. Na wat paniek en een welkome redding door een van de veiligheidskajakkers zaten we weer veilig in de boot. Gelukkig hadden we ook zicht op Pieter, die nog niet in de boot zat, maar wel veilig was. Onze knieën bleven volop knikken, maar we waren ervan overtuigd dat er niets ernstigs kon gebeuren. Deze keer waren we dus wel klaar voor de rapid. We bleven aan boord en genoten van de hoge golven. Na een kleine lunch met verse ananas en watermeloen, wat heerlijk smaakte, waren we klaar voor de laatste drie rapids. Zwemmen in de stroming en de raftingboot even inruilen voor een kajak maakten onze dag compleet. Ook hier kregen we een combinatie van spanning en ontspanning, plus een bucketlist-ervaring die we ons nog lang zullen herinneren.
Ondertussen was het onze laatste dag en hadden we net afscheid genomen van Caleb. Dankzij deze fantastische chauffeur en gids werd onze reis nog onvergetelijker.
Heeft dit reisverslag je enthousiast gemaakt? Wil je net zo’n mooie reis maken als Jolien en Pieter? Bekijk onze self-drive-routes in Oeganda en neem contact met ons op voor een avontuurlijke roadtrip op maat!
